در مورد اين جمله از آيه كريمه كه: «اِله مع اللَّه؛ آيا با اللَّه اله ديگري هست» يادآور ميشويم كه همزه استفهام در كتابهاي ادبيات عرب به معاني متعددي آمده است از جمله انكار ابطالي يعني آمدن همزه براي استفهام حقيقي نيست چون استفهام حقيقي اين است كه انسان چيزي را نميداند از طريق استفهام و پرسيدن ميخواهد دانا شود ولي در اين مورد همزه براي اين است...
الف ـ از آن جا كه هر دو فعل ماضي بوده، ولي يكي بر گذشته و ديگري بر آينده دلالت ميكند، اين مطلب از نظر ادبي، چگونه توجيهپذير است؟
ب ـ با توجه به اين كه "واو" عطف بر جمع دلالت ميكند، پس مفهوم آيه شريف آن است كه هر دو فعل، واقع شده است....
در پاسخ اين سوال به چند نكته اشاره ميكنيم:
1- نخست، علت اين كه در رابطه با خداوند متعال، گاهي ضمير غايب «هو» اطلاق ميشود به خاطر اين است كه ذات او از ما پنهان است و گاهي ضمير مخاطب «انت» به كار ميرود به اين دليل است كه عالم در محضر خداست و ما نيز در محضر او هستيم و او هميشه درصحنه عالم حاضر است، بنابراين استعمال هر...
"واو" در كلمه "اَوَلا"، واو عاطفه و به منظور تقديم بر همزه آمده است و علت مؤخر شدن آن، قوت بخشيدن به همزه استفهام است.(ر.ك: اعراب القرآن الكريم، محيي الدين درويش، ج 1، ص 128.)
سوال:
در سوره مائده در مورد وضوء كه مي فرمايد: (و امسحو برءوسكم و ارجلكم ) ارجلكم عطف به كجاست ؟
پاسخ:
در مورد كلمه «ارجلكم» نيز بايد توجه داشت كه اين كلمه از نظر ادبي عطف به محل «برءوسكم» مي باشد. كلمه«برءوسكم» محلاً منصوب است، زيرا مفعول «...
